De diagnose

24 maart is de dag die mijn/ons leven compleet op zijn kop heeft gezet. Dit is de dag dat ik van de huisarts te horen kreeg dat wij als gezin in quarantaine moesten omdat ik Covid-19 had. 

Ik ben Cindy, 39 jaar oud, getrouwd met Laurens en moeder van 2 jongens (17 & 10) en 1 meisje (11) en val niet in de omschreven doelgroep die vatbaar voor dit virus zou zijn. Was tot Covid-19 parttime werkzaam in de gehandicaptenzorg en vrijwilligster bij een zwemvereniging voor kinderen met een beperking. Daarnaast was ik altijd onderweg, bezig met van alles en nog wat en gingen wij geregeld met ons gezin op pad. Covid-19 heeft hier behoorlijk wat verandering in gebracht de afgelopen maanden. 

Toen Covid-19 in China uitbrak was ik, net als veel anderen, sceptisch. Het zal allemaal wel meevallen en ach joh dat gaat wel weer voorbij. Zoals velen met mij dacht ik dat het allemaal veel teveel opgeblazen werd, en bagatelliseerde ik dit virus, maar tjonge wat heb ik mij vergist in dit virus! Ik had nooit durven denken dat ik dit zou krijgen en dat ik er nu bijna 5 maanden na mijn diagnose zo bij zou zitten.

De diagnose

's Morgens word ik wakker met een knijpend gevoel in mijn longen, pijn op mijn borst, een snotneus, verschrikkelijke hoofdpijn, koorts en pijn in mijn spieren. Bij mijn man gingen er meteen allemaal alarmbellen af en hij zei dan ook dat ik meteen de huisarts moest bellen. Ik zat nog in mijn 'het valt wel mee-fase', dus ik belde niet meteen naar de huisarts want ik zal wel gewoon griep hebben. In de loop van de dag werd ik benauwd, werd mijn koorts hoger, mijn hoofdpijn erger en de verkoudheid nam toe. Dus aan het eind van de middag toch maar even met de huisarts gebeld om te overleggen of ik een Corona test moest gaan doen. 

Ik kreeg eerst de assistente aan de telefoon en die vroeg waar ik voor belde. Haar mijn klachten uitgelegd en gevraagd of de huisarts contact met mij op kon nemen wanneer hij tijd had. Of ik even aan de lijn kon blijven want dan zou ik meteen doorverbonden worden. Oke, dan blijf ik wel even aan de lijn. Binnen no-time had ik de huisarts aan de telefoon. Hij vroeg naar mijn klachten en hoelang deze al duurde. De huisarts nam geen risico: je hebt al de symptomen die bij het nieuwe Corona virus horen, dus, je moet met het hele gezin in quarantaine. Het duurde even voor het binnen kwam bij mij. Wat? Huh? Nee toch? wij in quarantaine? Hoe dan? We zijn zo verschrikkelijk voorzichtig geweest. 

Sinds de uitbraak in Nederland hebben we met niemand meer afgesproken omdat onze dochter in de risicogroep valt en ik met een kwetsbare doelgroep werk. Ik heb op mijn werk bewust niet geknuffeld met cliënten en mijn man werkte vanaf het moment van de uitbraak voornamelijk thuis. Waar is het mis gegaan? 

De huisarts beloofde de volgende dag weer contact met mij op te nemen om te kunnen registreren hoe het verloop van het ziekteproces zou zijn. 

Die avond hebben we al de mensen, waar wij kort daarvoor mee in contact zijn geweest, ingelicht. Wat een onwerkelijke situatie was dat. Mensen gaan vertellen dat je ziek bent en dat je hen wel eens besmet zou kunnen hebben met dit nieuwe soort virus waarvan niemand nog weet wat het verloop precies kan zijn. We kregen veel schrikreacties want veel van de mensen die tot onze innercircle behoren hebben vitale beroepen.